مناجات: مهربانم

15 آبان 1393 توسط ذره و آفتاب

مهربانم

الهی

باز اندوه بازندگی؛ با زندگی ام بازی می کند باورم کن باوری به وسعت یک زندگی
من آمده ام …

اینجا ایستاده می خواهم بندگی کنم …

با بند بند گناهانم؛

با لحظه لحظه شرم حضورم؛

جایی برای پناه نیافته…

آمده ام که نبودنهایم را جبران کنم…

آمده ام که بمانم…

من به پای بندگیم خواهم ماند هر چه که باشد…

پای قرص بودن دلم …

پای نوشتنم از تو

معبودم : پای من می مانی ؟؟؟/؟؟؟ ….

پای بچگیم …

پای ضعف و بی کسیم…

قول میدهم جبران کنم…

به قلم: سرکار خانم رقیه فکری؛ دانشجوی ارشد

مطلب قبلی

مطلب بعدی

4 نظر

آراي كاربران براي اين مطلب

5 ستاره:		(1)
4 ستاره:		(0)
3 ستاره:		(0)
2 ستاره:		(1)
1 ستاره:		(0)

2 رأی

ميانگين آراي اين مطلب:

3.5 stars

(3.5)

کلیدواژه ها: الهی،جبران،معبودم

موضوعات: دلنوشته های طلاب, تربیت و اخلاق, شعر و متن ادبی لینک ثابت

نظر از: ابی ارام [عضو]

ابی ارام

5 stars

چقدر نوشته هاشون زیباست واقعا.من ذره ای از استعداد ایشون رو ندارم دوست عزیزم.این قسمت از وبلاگ روندیده بودم.ممنون که اشنام کردین.واقعازیبابود

پاسخ:

شما لطف دارید خواهر گرامی. نوشته های شما هم بسیار زیباست. لطفا به وبلاگ دیگر این مدرسه هم مراجعه نمایید بیشترین دلنوشته ها آنجا هستند. برایتان آرزوی موفقیت و سربلندی دارم.http://shahindejh.kowsarblog.ir/

1393/09/24 @ 16:16

نظر از: رحیمی [عضو]

محدثه بروجرد

با سلام

الهی من لی غیرک
…
…
من که نمک گیرت هستم
در زمینت که زندگی می کنم
از هوایت که نفس می کشم

امّا ای کاش
پای بندگی خود می ماندم!
کاش می دانستم وقتی بچگی می کنم و از خانه دور می شوم چقدر چشم به راهم هستی و منتظر من می مانی!
کاش میدانستم چقدر دوستم داری!
کاش عطر حضورت را احساس می کردم!

…
ای خدای من
من هم دوستت دارم

اما زنگار گناه ، خانه رنگین، مهربانیت، بنده نوازیت این طفل صغیرت را به خود مشغول کرده !
دستم را تو رها نکن!…

…يا أَيهَا الْعَزِيزُ مَسَّنَا وَأَهْلَنَا الضُّرُّ وَجِئْنَا بِبِضَاعَةٍ مُزْجَاةٍ فَأَوْفِ لَنَا الْكَيلَ وَتَصَدَّقْ عَلَينَا …(يوسف/88)
…«اي عزيز! ما و خاندان ما را ناراحتي فرا گرفته، و متاع کمي با خود آورده‌ايم؛ پيمانه را براي ما کامل کن؛ و بر ما تصدق و بخشش نما!»
الهی به حسینت ….